Ονομάζεται Γιώργος  Χερουβείμ, είναι 28 ετών και γεννήθηκε  στην Αθήνα με

 μία πελώρια λαχτάρα  για δημιουργία... Από μικρός μπροστά  στον υπολογιστή,

 τότε ανακαλύπτοντας τις δυνατότητες της τεχνολογίας, σήμερα υλοποιώντας διάφορα

 project με έδρα το Λονδίνο πίνοντας τσάϊ χωρίς ζάχαρη. Έχει τελειώσει computer animation

 στο Bournemouth, πλέον κάνει ψηφιακά εφέ για κινηματογράφο και τηλεόραση, ενώ

 παράλληλα ασχολείται με τη φωτογραφία, τη γλυπτική, και τη ζωγραφική.   

 

 

 ΜΙΛΩΝΤΑΣ  ΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΔΗΛΑΤΗ... ΜΕΓΑΛΩΝ  ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΝ 

 Συνέντευξη στην Έφη Γαλώνη

  
Είχε ακούσει πολλές ανάλογες ιστορίες από φίλους φίλων που αποφάσισαν να κάνουν ένα μεγάλο ταξίδι όντας πάνω στο ποδήλατό τους. 
Η σκέψη αυτή τριβέλιζε το μυαλό του και μία ωραία πρωϊα, όπως γίνεται συνήθως με τέτοιες αποφάσεις, είπε να κάνει το μεγάλο βήμα. 
Λονδίνο-Αθήνα με ποδήλατο και προσέγγιση Αθήνας μέσω Ανγκόνας ή Βενετίας.   
Eίναι ένας από τους ''μικρούς'' ήρωες της εποχής που έχουν επιλέξει έναν εναλλακτικό τρόπο μετακίνησης, φιλικό προς το περιβάλλον.
Και αυτή είναι η καλύτερη αφορμή για να μιλήσουμε μαζί του. 


Καταρχάς σε ποια γωνιά της Ευρώπης σε βρίσκουμε αυτή τη στιγμή;

Βρίσκομαι στην πολύ όμορφη Νίκαια και είναι η τελευταία μου μέρα στην Γαλλία.

Γερός δυνατός και με διάθεση να συνεχίσεις;

Ναι μέχρι το τέλος, ίσως και παραπέρα.

Πως ξεκίνησε αυτή η ιδέα να διανύσεις την απόσταση Λονδίνο-Αθήνα με
το ποδήλατο;

Θα ήθελα να διευκρινίσω ότι το ταξίδι με ποδήλατο είναι ουσιαστικά από
Νορμανδία στη βόρεια Γαλλία έως Βενετία ή Αγκόνα στην Ιταλία, απ' όπου
θα πάρω πλοίο για Πάτρα. Η αφορμή δόθηκε όταν ένας πρώην συνάδελφος 
εγκατέλειψε πρώτος το Λονδίνο για Βαρκελώνη με τρένο. Μου άρεσε που επέλεξε
 έναν αργό τρόπο για να ταξιδέψει και αμέσως μου μπήκε η ιδέα να βρω κι εγώ έναν
 αντίστοιχο τρόπο να επιστρέψω στην Ελλάδα. Είχα ακούσει και τις εντυπώσεις ενός
 άλλου συναδέλφου που είχε κάνει 7.000 χιλιόμετρα
ποδηλατώντας στην Ευρώπη, οπότε είπα να το επιχειρήσω. Βέβαια
από την πρώτη μέρα που μου μπήκε η ιδέα μέχρι πραγματικά να πείσω τον
εαυτό μου να το κάνει, πέρασε τουλάχιστον ένας μήνας κι έπειτα άλλοι
δυο για να προετοιμαστώ υλικά και ψυχολογικά. Ευτυχώς είχα αρκετό
χρόνο για μια καλή προετοιμασία, γιατί είναι πολύ σημαντικό για ένα
τέτοιο ταξίδι.

Σε επικοινωνία που είχα με τη μητέρα σου, όπως όλες οι μαμάδες, είχε
την ανησυχία της για αυτό το εγχείρημα.

Κάθε μάνα ανησυχεί για το παιδί της. Επίσης κόσμος που δεν έχει
ακούσει ξανά για cycling touring, του φαίνεται ακραίο και επικίνδυνο,
ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι.

Και να πούμε ότι το κάνεις για έναν καλό σκοπό που είναι η
συγκέντρωση χρημάτων για τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα...
( πληροφορίες για όποιον θέλει να ενισχύσει αυτή την προσπάθεια θα βρείτε στο τέλος της κουβέντας μαζί του )

Όσο εργαζόμουν και είχα εισόδημα ήμουν συστηματικός δωρητής των
Γιατρών, οπότε σκέφτηκα ότι ένα τέτοιο ταξίδι είναι μια πολύ καλή
ευκαιρία για περαιτέρω βοήθεια.

Έχει περάσει περίπου ενάμισι μήνας που είσαι πάνω στο ποδήλατο, ποια
είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχεις αντιμετωπίσει; Εμένα ας πούμε θα
με φόβιζε να κοιμηθώ κάπου στην ερημιά.

Στην ερημιά δεν έχω κοιμηθεί ποτέ και δεν νομίζω να χρειαστεί. Έχω
μιλήσει με πολλούς άλλους ποδηλάτες που το κάνουν συστηματικά και δεν
υπάρχει πρόβλημα. Να σήμερα, μετά από μια αρκετά κουραστική μέρα, 
έφτασα στο camping και αφού έστησα την σκηνή πήγα στο χωριό για να βρω να φάω. 
Δυστυχώς ήταν πολύ μικρό και το μοναδικό εστιατόριο ήταν κλειστό, όπως και κάθε άλλο μαγαζί. 
Για βραδινό κατέληξα να έχω ένα κρουασάν και ένα μπαγιάτικο μπράουνι,  που κάθε άλλο παρά 
αρκετό ήταν μετά από τέτοια μέρα. Επίσης τα πράγματα δυσκολεύουν όταν πάει κάτι στραβά με το ποδήλατο. 
Μου έχει σκιστεί το λάστιχο μακριά από camping και κάποιο μαγαζί με ανταλλακτικά,
 οπότε χρειάστηκε να περπατήσω για αρκετά χιλιόμετρα και την επόμενη έπρεπε να βρω τρόπο να το πάω σε μαγαζί.
Πέρα από αυτό, τίποτα ακραίο. Στην τελική όλα αυτά είναι μέσα στο
πρόγραμμα και πάντα είμαι προετοιμασμένος για τα χειρότερα. Προβλήματα
υπάρχουν αλλά πάντα λύνονται.

Διανύεις ουσιαστικά χώρες με μακρά παράδοση στην χρήση ποδηλάτου.
Επομένως,  να υποθέσω ότι υπάρχει ο σχετικός σεβασμός από την πλευρά των οδηγών αυτοκινήτων;

Η Γαλλία πρέπει να είναι από τις καλύτερες χώρες στον κόσμο για
touring. Υπάρχει τεράστια υποδομή για τους ποδηλάτες. Πάρα πολλά
χιλιόμετρα ποδηλατόδρομων σε πόλεις αλλά και εξοχές μέσα από φανταστικά
τοπία τα οποία δεν μπορείς να προσεγγίσεις με αυτοκίνητο. Από την άλλη
οι οδηγοί είναι πολύ υπομονετικοί με τους ποδηλάτες και στις
προσπεράσεις, θα μπουν σχεδόν στο αντίθετο ρεύμα. Δεν μου έχει κορνάρει
κανένας, παρά μόνο μερικές φορές για να με χαιρετήσουν.
Είμαι τυχερός που το πρώτο μου τέτοιο ταξίδι έγινε σε αυτή τη χώρα,
γιατί πέρα από την καλή οδηγική τους συμπεριφορά, οι Γάλλοι έχουν και
πολύ καλή κουζίνα που πάντα την εκτιμώ μετά από μια κουραστική μέρα.

Πριν κάνεις αυτό το ταξίδι φαντάζομαι ότι είχες κατά νου τις
δυσκολίες που θα συναντήσεις. Υπήρξε κάτι που δεν περίμενες με τίποτα
να σου συμβεί;

Προς το παρόν όχι. Μέρος της προετοιμασίας ήταν και μπόλικο διάβασμα
ημερολογίων άλλων ποδηλατών, blog και ερωτήσεις σε forum, οπότε λίγο
έως πολύ ήξερα τι δυσκολίες θα συναντήσω και πως να τις αντιμετωπίσω.

Τι επιβάλλεται να έχει μαζί του ένας ποδηλάτης για να αντεπεξέλθει
σε μία τέτοια απόσταση;

Πρώτα απ' όλα θέληση. Από εκεί και πέρα ο εξοπλισμός είναι ολόκληρο
κεφάλαιο γιατί είναι το σημαντικότερο κομμάτι της προετοιμασίας και
από αυτόν εξαρτάται αρκετά το πόσο άνετο θα είναι το ταξίδι. Δεν μπορώ
να απομονώσω το πιο σημαντικό γιατί όλα χρειάζονται λίγο έως πολύ. Μου
πήρε αρκετό καιρό, διάβασμα και ψάξιμο για να αποφασίσω ποια είναι τα
απολύτως απαραίτητα για αυτούς τους 2 μήνες. Πρέπει να βρεις την χρυσή
τομή ανάμεσα στις ανέσεις που θέλεις κατά την διάρκεια του ταξιδιού,
το συνολικό βάρος του ποδηλάτου, αλλά και το κόστος. Αυτοί οι τρεις
παράγοντες εξαρτώνται από τον ποδηλάτη τον ίδιο. Έχω δει άτομα με
έξι τσάντες φορτωμένες στο ποδήλατο και έχω φίλο όπου όλα του τα
ταξίδια τα κάνει μόνο με ένα μικρό σακίδιο πλάτης, ας είναι και πέντε
μήνες στον δρόμο. Εγώ είμαι κάπου στην μέση από αυτά τα δύο άκρα και
μάλλον προς τα λίγα και ελαφριά πράγματα. Και για να απαντήσω στην ερώτηση,
 το πιο βασικό είναι το ποδήλατο το ίδιο, το οποίο πρέπει να είναι άνετο, σε καλή κατάσταση,
 οπωσδήποτε με ταχύτητες και ρυθμισμένο στα μέτρα του ποδηλάτη.

Πόσα χιλιόμετρα διανύεις κάθε μέρα;

Τα χιλιόμετρα δεν είναι ποτέ σταθερά από μέρα σε μέρα. Αυτό εξαρτάται
από τη φορά του αέρα, την κλήση των δρόμων, την διάθεση αλλά και την
κούραση που έχει συσσωρευτεί με τις μέρες. Έχω κάνει από 30 έως 140
χιλιόμετρα σε μια μέρα, αλλά γενικώς είμαι ευχαριστημένος εάν κάνω
κάπου στα 100. Επίσης υπάρχουν και μέρες που ξεκουράζομαι και θα κάνω
ελάχιστο ποδήλατο μόνο για να δω την πόλη. Ο γενικός μέσος όρος είναι
κάπου στα 70.

Ανηφόρες έχεις συναντήσει;

Προφανώς. Η Βόρεια Γαλλία είναι αρκετά επίπεδη, αλλά προς τον Νότο
υπάρχουν τα Πυρηναία και οι Άλπεις. Υπάρχουν δρόμοι που αποφεύγουν
αρκετά τα βουνά και εάν είναι αυτός ο σκοπός, συνήθως οι δρόμοι δίπλα σε
ποτάμια και γραμμές τρένου είναι επίπεδοι. Από την άλλη, μετά από τέσσερις εβδομάδες στις πεδιάδες,
 θα ήθελα να δοκιμάσω να ανέβω στα Πυρηναία. Κατάφερα δύο περάσματα, το ένα στα  1.700 και το άλλο στα 2.400 μέτρα.
 Ήταν δύσκολα και με αρκετό κρύο, αλλά μου πρόσφεραν μακράν τις καλύτερες εικόνες του ταξιδιού
 και την μεγαλύτερη ηθική ικανοποίηση, πέρα από το ταξίδι το ίδιο. Δεν νομίζω να τα κατάφερνα στην αρχή του ταξιδιού,
 αλλά αυτό είναι το νόημα. Ξεκινάς με αργούς ρυθμούς και μετά από μια βδομάδα δυναμώνεις αρκετά,
 έτσι μπορείς να καλύπτεις μεγαλύτερες αποστάσεις και να αντιμετωπίζεις τις ανηφόρες πιο εύκολα και ευχάριστα.

Πως αντιμετωπίζονται τόσες ώρες μοναξιάς κι ατελείωτου πεντάλ πάνω
στη σέλα του ποδηλάτου;

Αν και κάνω αυτό το ταξίδι μόνος μου, θα έλεγα ότι δεν έχω νιώσει
καθόλου μοναξιά. Το ημερήσιο πρόγραμμα είναι αρκετά γεμάτο, οπότε δεν
το πολυσκέφτομαι. Επίσης γενικά, το μεγάλο πλεονέκτημα του να
ταξιδεύεις μόνος, είναι ότι έρχεσαι σε επαφή πολύ πιο εύκολα με άλλους
ανθρώπους και ντόπιους από όταν είσαι με παρέα. Μέσα στην ημέρα, όλο
και με κάποιον θα πιάσω κουβέντα και δεν είναι λίγες οι φορές που θα
πετύχω άλλους ποδηλάτες με τους οποίους μπορεί να περάσουμε και όλο το
απόγευμα μαζί συζητώντας για τις περιπέτειες μας. Μέχρι στιγμής, έχει
τύχει και με έχουν φιλοξενήσει δύο φορές άτομα που έχω γνωρίσει
τυχαία. Από την άλλη, έχω μαζί μου κινητό τηλέφωνο κι ένα μικρό φορητό
υπολογιστή, οπότε κρατάω τακτική επαφή με τους δικούς μου ανθρώπους
και έτσι δεν νιώθω ποτέ αποκομμένος. Τώρα για τις ώρες που είμαι πάνω στο ποδήλατο, 
έχω ένα mp3 player για να ακούω μουσική, αλλά η αλήθεια είναι ότι το χρησιμοποιώ σπάνια,
 κυρίως όταν η διαδρομή δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και βαριέμαι. Προτιμώ να ακούω 
τους ήχους του περιβάλλοντος και να αφήνω το μυαλό μου να αδειάζει από τις σκέψεις και το στρες 
που έχουν συσσωρευτεί τόσα χρόνια στο Λονδίνο. Πέντε ώρες στο ποδήλατο μέσα από δάση και λιβάδια είναι αρκετά θεραπευτικό.

Τι σου έχει λείψει περισσότερο όλο αυτό το διάστημα;

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι υλικό που να μου έχει λείψει. Η ζωή μου έχει
γίνει πιο απλή με τα λίγα πράγματα που κουβαλάω. Από την άλλη σίγουρα
μου έχει λείψει η οικογένεια και οι φίλοι μου, όπως επίσης και κάποιες
άλλες δραστηριότητες και ασχολίες. Σίγουρα μια καλή βραδιά έξω με
φίλους, ένα θερινό, μια συναυλία...

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις επιστρέφοντας στην
οικογενειακή εστία;

Ε τι άλλο; Να φάω το φαγητό της μάνας μου.

Ποιο μήνυμα θες να στείλεις στους ποδηλάτες της Ελλάδας με τους
οποίους έτσι κι αλλιώς θα συναντηθείς μέσα στον Οκτώβριο;

Εάν τους αρέσει να κάνουν ποδήλατο και δεν το έχουν ήδη επιχειρήσει,
πρέπει να βρουν μια ευκαιρία και να το δοκιμάσουν, έστω και για μια
μονοήμερη κάπου κοντά. Από εκεί και πέρα το μήνυμα πρέπει να περάσει
σε αυτούς που δεν κάνουν ποδήλατο. Όχι τόσο για touring, αλλά για να
αρχίσει να αλλάζει σιγά σιγά η αρνητική στάση του Έλληνα προς το
ποδήλατο. Η Αθήνα έχει φτάσει στο αδιαχώρητο πολλά χρόνια τώρα και
εκεί που το ποδήλατο θα μας έλυνε τόσα προβλήματα, συνεχίζει να
προωθείται το αυτοκίνητο σαν μέσο. Όταν ο Έλληνας και ειδικά οι
πολιτικοί, αρχίσουν να ταξιδεύουν λίγο παραπάνω στην Ευρώπη και τον
κόσμο, ίσως συνειδητοποιήσουν ότι η ζωή μέσα στην πόλη μπορεί και
πρέπει να είναι πιο ευχάριστη.

Γιώργο, τελευταία αλλά κρίσιμη ερώτηση. Θα το ξαναέκανες;

Ναι, ιδικά τώρα που έχω τον εξοπλισμό και την εμπειρία, πιστεύω το
δεύτερο ταξίδι θα γίνει πιο εύκολα. Το μόνο θέμα είναι να ξαναβρώ μια
καλή ευκαιρία, χρόνο και χρήματα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ
* Αν θέλετε να παρακολουθήσετε το ταξίδι του,
διαδικτυακά με δικά του λόγια και φωτογραφίες: http://blog.ch3.gr/
* Κι αν θέλετε να ενισχύσετε την συγκέντρωση χρημάτων για την Οργάνωση  ''Γιατροί χωρίς Σύνορα'':  http://www.justgiving.com/Georgios-Cherouvim/